تنبيه محجوبان باشد ، و حق - تعالى - از فضل خود ، اين عطا فرموده ايشان را ؛ كه به حال و حجّت بر همه غالب آيند كه : « بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ » « 48 » بيان رفعت ايشان است . و همچنان‌كه علماى ظاهر را از ظاهر نبوّت تشريعى ، به حكم وراثت نصيبى هست ، [ كه شريعت را به امّت بيان مىكنند ، علماى باطن - كه اوليااند - ] از باطن نبوّت به حكم وراثت هم ، نصيبى دارند « 49 » ؛ كه اسرار الهى و معانى غيبى با سالكان بوادى طلب ، در ميان مىنهند . علماى ظاهر به حكم حديث : « الدّنيا مزرعة الآخرة » حارث‌اند ؛ تا جنّات و درجات از بهر خود حاصل كنند . اولياء نيز [ حارثند ] ليكن به جنّت افعال و اعمالشان هيچ طمع نيست ؛ بلكه از آخرت آخر كار خواهند ، كه آن « فناء في اللّه » و « بقاء باللّه » است . و چون مبيّن گردانيد كه هرچه گويد ، از خود نمىگويد ، بلكه اشعّه‌اى ، انوار و اسرار حق - تعالى - مىنمايند « 50 » ، شما نيز هر چه مىشنويد ، از حق شنويد ؛ و به حق بازگرديد ؛ و آنچه مىشنويد « 51 » از من ، و من با آن آمده‌ام « 52 » ، و با شما بيان آن مىكنم ، آن را نگاه داريد « 53 » ؛ و ضايع نگردانيد . و اين معانى را در اين ابيات بيان كرده : فمن اللّه فاسمعوا * و إلى اللّه فارجعوا فإذا ما سمعتم ما * أتيت به فعوا در اين عبارت كه فرموده : « فمن اللّه فاسمعوا » تنبيهى است بر آنكه

--> ( 48 ) - ق ( س 29 - 49 ) بل هو . ( 49 ) - ن : نصيبى هست و دارند ( ك ) . ( 50 ) - ن : انوار حق مىنمايد ( ت ) / انوار اسرار حق مىنمايد ( ش ) . ( 51 ) - ن : در آنچه ( من ) . ( 52 ) - ن : من به آن آمده‌ام ( ك ) / من بدان ( ش ) . ( 53 ) - ن : تا آن را ( ك ) .